Pete Tong en Kölsch bewerken antioorlogsmelodie van Max Richter voor de dansvloer

Pete Tong en de Deense producer Kölsch hebben hun eigen versie uitgebracht van On The Nature Of Daylight van Max Richter. De track verscheen op 2 oktober bij Ministry of Sound.

De release werd aangekondigd op de website van Pete Tong.

Het is een versie voor het project Ibiza Classics, waarin clubanthems in orkestrale arrangementen klinken. De track opent de editie die het vijfjarig bestaan van het album Pete Tong + Friends: Ibiza Classics viert; die is nu al vooruit te bestellen.

Wat is dit voor melodie

Max Richter schreef ‘On The Nature Of Daylight’ voor strijkkwintet en bracht het in 2004 uit op het album The Blue Notebooks. Hij bedoelde het als protest tegen de invasie van Irak in 2003: de componist noemde de hele plaat zelf een antioorlogsalbum.

“Kölsch en ik hebben een van de mooiste stukken moderne klassieke muziek die ooit zijn geschreven opnieuw bewerkt”, legde Pete Tong uit.

In twintig jaar tijd is de melodie een van de herkenbaarste van de 21ste eeuw geworden. Ze klinkt in de films ‘Shutter Island’, ‘Arrival’ en ‘Hamnet’, en in de serie ‘The Last of Us’. Bij ‘Arrival’ werd de soundtrack daardoor zelfs uitgesloten van de Oscars: het stuk van Richter was er geen originele filmmuziek.

Wie zijn deze twee

Pete Tong is een Britse dj en presentator bij BBC Radio 1, en een van de mensen die Ibiza tot de wereldhoofdstad van de clubmuziek hebben gemaakt. Zijn project Ibiza Classics met een live-orkest groeide uit een concert in de Royal Albert Hall in het kader van de BBC Proms en werd een reeks albums en tournees. Dit seizoen stond hij ook in de line-up van de residentie van Miss Monique in Hï Ibiza.

Kölsch is de Kopenhaagse producer Rune Reilly Kölsch, bekend om zijn melodieuze techno op het Keulse label Kompakt. Melodieuze lijnen en een trage opbouw zijn typerend voor zijn werk, dus Richter ligt hem van nature.

Een stuk dat bedoeld was als protest tegen oorlog naar de dansvloer brengen, is een gedurfde zet. Maar misschien is dat juist de bedoeling: een melodie die twintig jaar lang klonk in films over verlies en herinnering, klinkt nu daar waar mensen samenkomen.