Veertigers en vijftigers vullen de dansvloeren — en clubcultuur houdt op jeugdcultuur te zijn

De clubscene, die de cultus van de jeugd vanaf het begin op een voetstuk zet, zal binnenkort toebehoren aan mensen ‘in de bloei van hun leven’. Terwijl de meeste promotors vechten om Gen Z op hun feesten te krijgen, groeit aan de andere pool een verschijnsel van veel grotere schaal.

Het medium Muno schreef erover.

Het argument is eenvoudig en demografisch: volgens het Poolse statistiekbureau is de gemiddelde Pool nu 44 jaar. Toch bouwt de clubbranche, van clubs tot festivals, haar aanbod en communicatie alsof de zaal vol vierentwintigjarigen zit — die er niet zijn, en zeker niet in aantallen die de huidige veertigers en vijftigers benaderen, die zich uitgaan simpelweg kunnen veroorloven.

De Europese clubcultuur bloeide breed op na de val van de Berlijnse Muur. De toenmalige twintigers en dertigers, destijds de dominante groep op de vloer, naderen nu de vijftig of zijn die al voorbij. Velen kwamen de decennia daarna steeds minder in clubs, toen werk, gezin, kinderen en andere plichten voorrang kregen.

Nu zijn hun kinderen zelfstandig en is hun professionele en financiële situatie stabiel. En de vijftigers van vandaag staan qua uiterlijk en gedrag dichter bij de dertigers van de jaren negentig — wat, schrijft het medium, het beeld van de clubbezoeker zelf verandert, iets wat een deel van de branche niet lijkt te zien of niet wil zien.

Er is nog een argument: juist de generaties X en Y raakten het meest gefascineerd door clubcultuur, als iets nieuws en op zijn manier exotisch tegen het grauw van het Polen na de transformatie. Zij vormden die cultuur aan de Wisła — uit hen kwamen de eerste dj’s, journalisten, bookers, promotors, clubeigenaren en festivalorganisatoren.

En het geïnternaliseerde leeftijdsdenken — de vraag ‘past dat hem of haar nog?’ en, zelfkritischer, ‘past dat mij nog?’ — verdwijnt. Aan de dominante aanwezigheid van veertigers en vijftigers op de vloer is niets verrassends en niets verkeerds: het is de natuurlijke gang van zaken.

Onderzoekers zien het ook. Beate Peter en Lisa Williams schrijven in ‘One Foot in the Rave’ dat de terugkeer van generaties X en Y naar de dansvloer ook heimwee is naar de jaren van de jeugd, waarvan een stukje valt terug te halen; uitgaan wordt een surrogaat voor tijdreizen, zeker als de dj iets vertrouwds draait. En Andy Bennett en Paul Hodkinson laten in ‘Ageing and Youth Cultures’ zien dat hetzelfde gebeurt in rock-, punk- en gothscenes: het aandeel mensen dichter bij vijftig dan bij twintig groeit daar gestaag.