Fluiten van gerecycled plastic en een album over mythische wezens: wat ONUKA in Tsjernihiv doet

De band ONUKA werkt aan een nieuw album, terwijl zangeres Nata Zjyzjtsjenko in Tsjernihiv al jaren een plek opbouwt die inmiddels een eigen culturele instelling van de stad is — "Fabrytsjna 12".

Ze vertelde erover in een interview met UP.Kultura.

De ruimte zit in een huis uit 1904 dat van haar grootouders was, Oleksandr en Valentyna Sjlontsjyk. Nata's kinderen zijn er al de vijfde generatie.

Een stad die houvast werd

Tsjernihiv is in dit verhaal geen decor. Zjyzjtsjenko beschrijft de stad als een plek waar je niet uit nostalgie terugkeert, maar omdat er iets is om je aan vast te houden; het huis overleefde de blokkade van de stad, en drukgolven sloegen de ramen eruit.

"Tsjernihiv is voor mij een plek van houvast," zegt Nata Zjyzjtsjenko.

Het Tarnovsky-museum maakte een tentoonstelling over haar en haar grootvader: haar Songfestivalkostuums en synthesizers staan er naast de instrumenten die hij bouwde. En in Peremoha Lab printen ze uit gesorteerd plastic felle sopilka's waarvan de kostprijs voor gemeenschappen minimaal is.

Het album en de vraag over de machine

Het nieuwe ONUKA-album wordt voor het najaar beloofd, en Zjyzjtsjenko beschrijft het met een beeld dat makkelijker te horen dan na te vertellen is: mythische wezens pakken Oekraïense volksinstrumenten en draaien een set in het bos. Daarnaast praat ze over wat de hele industrie nu al verandert.

"Ik was heel lang tegen kunstmatige intelligentie. En eerlijk gezegd, ook nu nog: als je me vraagt wie het gevecht tussen kunstmatige intelligentie en de mens wint, lijkt het me dat kunstmatige intelligentie al gewonnen heeft," geeft ze toe.

Toch is Zjyzjtsjenko ervan overtuigd dat live spelen daardoor juist waardevoller wordt — zoals tijd zonder telefoon waardevol wordt. De logica is simpel: hoe meer gegenereerds eromheen, hoe duurder wat met de hand is gemaakt.

Zoals berichtte het portaal ONE//FM eerder, deed de Oekraïense elektronica er vijfendertig jaar over om de grote podia te bereiken — en die weg begon niet in de hoofdstad.